2025

Zo’n husselpot gevuld met kaartjes. Praatkaartjes voor een wat vastgelopen avond. Of kaartjes beklad met wijsheden. Juist voor de momenten waarop je het even niet meer weet. Kaartjes in willekeurige volgorde, zonder logica, zonder duidelijk verhaal.

Als ik terugkijk op het afgelopen jaar, dan voelde het leven een beetje als die glazen pot. Met zo’n deksel die je er 1 keer met succes van af schroeft en die nooit meer helemaal lekker dichtgaat. Waardoor de verschillende momenten dit jaar - leuk, en ook zeker veel minder leuk - maar bleven stromen en er geen tijd was om adem te halen. 2025 was vermoeiend en laten we hip doen; ‘heel intens.’

Dus ja, waar begin je dan? Of beter gezegd, hoe? Want ik moet eerlijk bekennen dat ik die kriebel in mijn lijf nog moet ontdekken die me vertelt dat ik daadwerkelijk wil terugblikken op het afgelopen jaar.

Als er iets is wat 2025 mij geleerd heeft, is het wel dat ik de boel niet kan forceren. Als het er niet in zit, dan kan ik trekken of duwen wat ik wil, maar dan zit het er ‘gewoon’ niet (meer) in.

Maar goed, terugblikken zonder herinneringen, dat is misschien een beetje gek?
Wat als het dan geen tijdlijn wordt, maar meer een goed gevuld heuptasje? Zo’n leuk ding uit de jaren 90. Felroze met pailletten. Gevuld met alleen maar mooie herinneringen. Want ook al moet ik even zoeken, 2025 bracht ook echt wel mooie momenten.

Zo wordt er halverwege maart een heel lief vriendinnetje voor Dex geboren, dans ik met Sharaï op de muziek van Flemming tijdens zijn theatershow in Spijkenisse en neemt Tim me mee voor een heerlijk avondje uit. Sexy én romantisch.
We zijn getuige van het jawoord tussen lieve vrienden op de aller warmste dag van het jaar en een paar uur voor mama’s 60ste verjaardag wordt ons lieve nichtje Elin geboren.
Dex zijn eerste verjaardag blijkt een knalfeest omringt door zóveel lieve mensen en Sharaï viert haar 11e verjaardag met familie, beste vrienden, glitters en verse pizza.
We wandelen de allerleukste kilometers aan elkaar vast tijdens de avondvierdaagse en vriendschappen worden hechter. Mooier. Eerlijker.
Sharaï krijgt een prachtig voorlopig advies voor de middelbare school. Dex heeft zijn eerste wendagen bij de kinderopvang en ik... Ik richt mijn pijlen op die veel te leuke baan. In juni word ik – na een heel ontspannen sollicitatiegesprek – aangenomen voor vijftien uur per week. Koffie blijkt opnieuw de verbindende factor.
We ontdekken ‘mens erger je niet’ in een totaal nieuw jasje en het werkt verslavend. Vele avonden worden fanatiek gevuld, en meer dan eens wordt Tim uitgelachen als blijkt dat hij helemaal niet zo goed tegen zijn verlies kan.
En wat ben ik meer dan trots als Sinterklaas, tijdens de intocht in november, de namen van onze kinderen noemt.

Mooie momenten. Groot en klein. Ik neem ze allemaal mee. Als kleine cadeautjes naar het nieuwe jaar dat voor ons ligt.

Het nieuwe jaar. 2026! Iedereen die mij een beetje kent weet dat ik niet van ‘even’ getallen houd. Ik heb het ook niet zo op symmetrie. Ik krijg daar jeuk van. En toch ben ik meer dan ooit toe aan balans in mijn leven en misstaan deze getallen misschien helemaal niet op de kalender van het komende jaar.

Maar goed, mooie dingen komen niet vanzelf. En daarom heb ik besloten, in tegenstelling tot het afgelopen jaar, dit jaar wel in te gaan met wat meer verwachtingen. Doelen en goede voornemens.

In 2026 ga ik stappen vooruit zetten door te vertragen. Te verzachten en liever te zijn. Met name voor mezelf. Wil ik buiten de lijntjes leren kleuren door de touwtjes wat meer te laten vieren. En hoop ik mezelf zo nu en dan een schop onder mijn kont te kunnen geven. Zo eng is verandering helemaal niet.

Ik wil meer en meer genieten van alle lieve mensen om me heen. Geven, maar ook zeker leren ontvangen. Ik wil ontdekken dat goed, ook goed genoeg is en dat fouten maken mag. Dansen in de keuken, zingen onder de douche en de allerkleinste dingen koesteren. Groter maken door erbij stil te staan.

Dus vannacht pak ik mijn kinderen stevig vast. Geef ik mijn liefste een heerlijke kus en laat ik de liefde stromen. We gaan die hagelwitte bladzijdes vol pennen met nieuwe herinneringen. Met zijn viertjes eindelijk dat nieuwe jaar in. 'We gaan er wat moois van maken, lieverds!' Ik heb er zin in!