Pijnpunt

Nog voordat je je bed uitstapt, neem je een diepe hap lucht. Je rekt jezelf uit en terwijl je uitblaast, spreek je de volgende woorden hardop uit: ‘Het wordt vandaag een dag zonder zorgen.’ Je stapt uit bed, je loopt naar de spiegel en dan kijk je jezelf aan. ‘Ik ben een lekker wijf en ik ga vandaag genieten.’

Tegenover me zit een grote man, gekleed in een beige klusbroek en een iets te strak T-shirt. Met zijn harde stem vult hij enigszins theatraal de ruimte en van de hak op de tak vliegt hij alle kanten op. Het voelt alsof ik deelneem aan een onvoorbereid sollicitatiegesprek en al mijn zintuigen op scherp moet zetten om de beste man te kunnen volgen. Maar in werkelijkheid kom ik hier voor een aantal naalden, rust en herstel. Op advies van de huisarts.

Voor het eerst in mijn leven zit ik bij een acupuncturist. Een plek die ik in gedachte toch wel heel traditioneel had aangekleed met klankschalen, wierook en een geneeskundige in lotushouding. Een plaatje dat allesbehalve klopt met de werkelijkheid. Alternatief zullen we maar zeggen. En met vijfenzestig euro per sessie niet vergoed door de verzekering. 

Dus ik verwacht inmiddels een heel scala aan wonderen. Vooral omdat ik schijtziek word van mijn klachten, geen arts of fysio me lijkt te kunnen helpen, én omdat AliExpress - voor zover ik weet - nog geen ‘geldboomzaadjes’ op de markt heeft gebracht.

Kortom, ik heb alle hoop gevestigd op deze zongebruinde fopchinees. De man die me door zijn overtuigen tegelijkertijd toch ook wel een beetje doet terugdenken aan de goede tijden van Emile Ratelband. 

Er zijn inmiddels tien piepkleine gaatjes in mijn lichaam geprikt. Vlak voordat mijn 'naaldengoeroe' begint met prikken, stelt hij nog de vraag of ik bang ben voor naalden. Waardoor mijn hele hersenpan spontaan begint te borrelen. ‘Zouden er dan ook mensen naar Walibi Holland gaan als ze bang zijn voor achtbanen?’

Ik schud deels afwezig mijn hoofd en met de versgeprikte naaldjes in mijn lichaam wacht ik op resultaat. Ik scan mijn lijf en ik voel hier en daar een plopje. Alsof je de eerste schopjes voelt van een kleine baby in je buik. Maar dan in mijn knie, mijn voet en in mijn onderarmen. Verder blijf ik wachten. Denken en wachten. 

Na twintig minuten is de sessie voorbij. De naaldjes worden vluchtig verwijderd en met een keukenpapiertje worden de minuscule bloedvlekjes afgenomen. ‘Waarom draagt deze man geen handschoenen?’ hoor ik mezelf denken.

Denken. Het is juist de bedoeling dat ik na vandaag stop met denken. Met overdenken. Denken als in piekeren. Voorbereiden op alles wat er kán komen, maar in werkelijkheid misschien nooit gebeurd.

‘Hoeveel behandelingen denk je dat ik nodig heb?’ Ik moet lachen om mijn eigen vraag. 

‘De eerste weken wekelijks een behandeling en dan uiteindelijk nog maar eens in de 2 á 3 weken! Gelukkig mag ik nog wel rekenen en dat gaat razendsnel in mijn hoofd.

En opeens begrijp ik dat deze zongebruinde kleur vast niet uit een potje komt.